تبلیغات
نسیمی از آسمان - رسمِ عاشقی
نسیمی از آسمان
دست‌نوشته‌ها و دل‌مشغولی‌های حسین ژولیده
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 5 اسفند 1392 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()

 

محبت و دوستی مولایمان حسین علیه السلام را به هرکسی نمی دهند. این محبت را خداوند مهربان تنها در دل های مومنین قرار می دهد. این محبت آنقدر بلند مرتبه و رفیع است ، که به هر کس ذره ای از آن را بچشانند، واله و شیدا شده و آن را مایه مباهات، افتخار، خوشبختی و سعادت خود می داند. اما باید توجه نمود که، بذر این محبت را در دلِ هر کس که کاشتند، باید با مراقبت از آن ، به پرورش و شکوفا نمودنش اقدام کند. باید برای تبدیل این محبت به عشق، سعی و تلاش کند تا شکر عملی این نعمت الهی را به جا آورد.

اما چگونه می توان محبت را به عشق تبدیل نمود؟ عشق که با ادعا به وجود نمی آید. باید سنگ محکی باشد تا صدق مدعا به اثبات برسد. وگرنه، همه مدعی عاشقی اند. سنگ محک،پیروی است. عاشق باید به معشوق اقتدا کند. عاشقی که به حرف نیست؛ به عمل است. مدعی عشق باید عاشقی اش را با رفتار خویش ثابت کند. مگر نه اینکه عاشق از معشوق رنگ می گیرد؟

حال که اینگونه است هر که در سر سودای عاشقی دارد بسم الله! بیاید و از مولا و محبوبش، رنگ و عطری بگیرد. بیاید دفتر بی انتهای ویژگی ها، صفات و خوبی های مولایمان را ورق بخواند و از آن سرمشق بگیرد.

یکی از ویژگیهای مهم سالار شهیدان، عیادت از بیماران بود. آن حضرت با قدم های مبارک خویش به عیادت و ملاقات بیماران و دردمندان می رفتند و علاوه بر اینکه از آلام روحی و دردهای جسمی آنان دلجویی نموده و حضورشان تسکینی برای ایشان بود، برای رفع مشکلات مادی و اقتصادی آنان نیز اقدام می نمودند. قلب رئوف و مهربان امام نمی توانست و نمی خواست کسی درد و ناراحتی داشته باشد، چه درد و اندوه جسمانی و یا ناراحتی فکری و پریشانی. از این رو خود برای پرداخت بدهی بیماران اقدام می نمود. نمونه اش اسامه بن زید.

روزی امام حسین علیه السلام به ملاقات بیماری بدهکار به نام اسامة بن زید رفت . او در بستر بیماری آه و زاری می کرد و مکرر می گفت: ای وای از دست غم و اندوه! حضرت از او پرسید: چه اندوهی داری؟ اسامه گفت: بدهکارم و غم و غصه شصت هزار درهم قرض، تمام وجودم را فرا گرفته است . امام حسین علیه السلام فرمود: ناراحت نباش! من بدهیهای تو را پرداخت می کنم . اسامة گفت: می ترسم قبل از پرداخت بدهی هایم بمیرم . حضرت فرمود: من تمام بدهی هایت را می پردازم . حضرت اباعبدالله علیه السلام همچنان که وعده داده بود تمام قرضهای وی را پرداخت.[1]

این یک نمونه از مهربانی های مولایمان بود. با این وصف یقینا اگر امام حسین علیه السلام در این زمان می زیستند و حیات مادی داشتند، باز هم برای رفع مشکل بیماران و نیازمندان اقدام می نمودند. اکنون هر که می خواهد در این راه و شیوه به مولایمان اقتدا کند، بسم الله.

 کمک به بیماران نیازمند از راه هایی است که می تواند عشق را اثبات و عاشق را به معشوق نزدیک کند. عاشق که منتظر کلام و درخواست نمی ماند. عاشق  شیفته انجام کارهایی است که معشوقش دوست دارد. پس این گوی و این میدان.

البته مومن باید زرنگ باشد. باید کاری کند که رسم و نشان عاشقی اش پایدار و ماندگار شود. اما اینکه چگونه می توان نشانه عشق به حضرت دوست را پایدار نمود، راهش وقف است. می توان با وقف نمودن برای دستگیری و مساعدت بیماران بی بضاعت و نیازمند، مدال پرافتخار حسینی شدن را به دست آورد و آن را ماندگار نمود. وقف برای بیماران، لبیکی به بلندای تاریخ است. وقف برای رسیدگی به حال بیماران و برطرف نمودن مشکلات آنان، عشقِ ماندگار و ابدی است. عشقی است که رایحه دل انگیز آن، زمان را در می نوردد و شامه آیندگان را نیز معطر خواهد نمود.


 

[1]  مناقب آل ابی طالب، ج 3، ص 221




طبقه بندی: وقف،  برکرانه نور(شرح حدیث)،  فضائل اخلاقی، 
برچسب ها: خدمت به بیماران، وقف برای بیماران، اقتدا به اهل بیت علیهم السلام، ویژگی های امام حسین علیه السلام،
مرجع دریافت ابزار و قالب وبلاگ
.:
By Ashoora.ir & Blog Skin :.