تبلیغات
نسیمی از آسمان
نسیمی از آسمان
دست‌نوشته‌ها و دل‌مشغولی‌های حسین ژولیده
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 25 اسفند 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()

برخی رسم و رسومات، بسیار خوب و پسندیده است و باید آنها را حفظ و به آیندگان نیز منتقل کرد. یکی از سنت‌های خوب مردم ایران اسلامی، تسلی دادن داغدیده در عید است. وقتی کسی عزیزش را از دست می‌دهد، مردم خونگرم  و نوعدوست کشورمان در اولین عید، به منزل او رفته، دلداریش داده و با ذکر فاتحه و قرائت قرآن، یاد و نام متوفی را گرامی داشته، و اینگونه تسلای دل عزاداران می‌گردند. البته این حرکت پیام مهمتری نیز دارد. و آن پیام هم این است که، می‌خواهند با زبان حال به مصیبت‌زدگان بگویند درست است که زمان عید و سرور و شادی است، اما به احترام شما، ما شادی و سرور را کنار گذاشته و آمده‌ایم تا در غم شما شریک باشیم. لباس سیاه برتن کرده و نزد مصیبت‌زده می‌نشینند تا وفاداری خود را اظهار نموده و ثابت کنند که وقتی دوستان وبستگانشان در غم عزیزی ماتم‌زده‌اند، هیچ عید و جشنی برای آنها شادی آفرین نخواهد بود.

اکنون زمان آن است که ما نیز این رسم نیکو را به جا آوریم. بهترین خانواده عالم عزادار شهادت عزیزشان هستند. همان خانواده‌ای که می‌بایست آنها را عزیزتر از جان خود و خانواده خویش دانسته و بیشتر از هرکس دیگری دوستشان بداریم. این ایام، ایام حزن و اندوه اهل بیت علیهم‌السلام است. همه می‌دانند که داغ از دست دادن یکی از اعضای خانواده بسیار سنگین است. مخصوصا اینکه داغ مادر باشد. آن هم چه مادری؟ مادری که بهانه خلقت زمین و آسمان است. مادر مهربانی که محبوبه خدا و مورد توجه خاص حضرت حق است.

اینجا، محل آزمایش ایمان و ارادت ماست. مگر نه اینکه


ادامه مطلب
طبقه بندی: برکرانه نور(شرح حدیث)، 
برچسب ها: ایام فاطمیه، زیارت،
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 24 اسفند 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()


دیدار عزیران و صله رحم،آنقدر اهمیت دارد که انجامش واجب و ترک آن گناه کبیره محسوب می‌شود. از کارهای مهمی است که تاکید و سفارش فراوانی روی آن شده است. تا جایی که امام باقر علیه‌السلام فرمود: صله رحم اعمال را پاكیزه، اموال را بسیار، بلا را دفع، حساب (قیامت) را آسان می‌كند و مرگ را به تأخیر مى‌اندازد. [1]

تعطیلات نوروز هم، فرصت مغتنمی برای این امر مهم است. در این ایام معمولا همه تلاش می‌کنند به هر نحوی که شده، به عزیزانشان سری بزنند. آنها را زیارت و اظهار وفا، محبت و علاقه کنند. حتی برخی برای سر زدن به بستگانشان با کمال میل، مسیر و مسافت زیادی را طی، و ساعت‌ها وقت گذاشته و عاشقانه از مال خود نیز خرج می‌کنند.

این کار، هرچند بسیار پسندیده و مورد تاکید و سفارش فراوان اسلام قرار گرفته است، اما باید توجه کنیم که ما از بستگان خود، عزیزتر هم داریم

ادامه مطلب
طبقه بندی: برکرانه نور(شرح حدیث)، 
برچسب ها: زیارت، امامزادگان، زیارت بقاع متبرکه،
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 21 اسفند 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()

روزی سخت و دشوار در پیش است. لحظه‌ای فرا می‌رسد که یکی از سخت‌ترین لحظات است. راه فرار و خلاصی از آن هم وجود ندارد. چه بخواهیم یا نخواهیم، ما را به آنجا می‌برند. چاله‌ای وحشتناک و ظلمانی است که به انتظار انسان نشسته تا او را در بر گیرد. این منزل آخرین جایگاه دنیا و اولین منزل آخرت است. خانه قبر آنقدر وحشتناک است که امام کاظم علیه‌السلام در وصف آن فرمودند: «چیزی (دنیا) که پایانش این است، شایسته است که انسان از آغاز به آن دلبسته نشود. و چیزی که آغازش چنین است، سزاوار است که از پایانش بیم داشت.» [1] رفتن به سوی قبر آنقدر وحشتناک است که در آن لحظات پراضطراب، روح، زبان به سخن گشوده و فریاد بر می‌آورد که بدنم را به سوی قبر نبرید. صبر کنید. اما چه سود که کسی صدایش را نمی‌شنود و نمی‌تواند به فریادش برسد. مخصوصا اینکه از عذاب‌های قبر مطلع شود و بداند که چه در انتظار اوست. در آداب تشییع نیز گفته‌اند که آهسته قدم بردارید. وقتی میت را به طرف قبر آوردید، او را ناگهان وارد قبر نکنید، چرا که قبر هول و وحشت‌های عظیمی دارد. میت را نزدیک قبر زمین بگذارید و مقداری صبر کنید، سپس اندکی آن را جلوتر ببرید و باز زمین بگذارید و مقداری صبر کنید تا میت برای داخل شدن آماده شود. سپس برای بار سوم جنازه را بلند کنید و او را کنار قبر بگذارید و در نهایت بار چهارم برداشته و او را وارد قبر کنید.

حسابش را بکنید، انسانی که آزادانه بر روی زمین قدم بر می‌داشته و هر جا که در توانش بود گذر می‌کرد، جسمش باید در جایی قرار گیرد، تنگ و تاریک، اطرافش هم خاک، بالای سرش هم سنگ لحد. قبر خودش هشدار می‌دهد که انسان‌ها حواسشان را جمع کنند که به چه خانه‌ای پا می‌گذارند. خودش هر روز فریاد می‌زند که: منم خانه غربت و تنهایی، منم خانه وحشت، منم خانه كِرم.

این سختی‌ها تنها مربوط به خود قبر بود. اما

ادامه مطلب
طبقه بندی: برکرانه نور(شرح حدیث)، 
برچسب ها: آثار زیارت امام حسین علیه السلام، زیارت كربلا،
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 21 اسفند 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()

حضرت زهرا علیهالسلام محبوبه خدا و بهانه خلقت زمین و آسمان است. [1] در پیشگاه حضرت حق، چنان جایگاهی رفیع و موقعیتی ویژه دارد، که خشنودی و رضایتش باعث خشنودی خدا، و ناراحتی‌اش، خشم الهی را برمی‌انگیزد. [2] آن بانوی بزرگ عالم، کوثر رسول خداست که سبب بقاء و گسترش نام، یاد و آیین پیامبراکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله شده است. و اگر نبود فاطمه علیهاالسلام نه از پیامبر نامی باقی می‌ماند و نه از دین و دیانت. حلقه اتصال نبوت به امامت وحجتِ حجت‌های الهی است. [3] هرچه نام و یاد حضرت فاطمه علیهاالسلام گسترش یابد، در واقع، سایه دین و مکتب توحید و خداپرستی بیشتر توسعه یافته و ترویج خواهد شد. چرا که فرهنگ فاطمی، فرهنگی جامع است که بهترین و بالاترین ارزش‌ها را دربر گرفته است. شالوده این فرهنگ، توحید ناب و خدامحوری خالص، عشق و دلدادگی محض به آستان ربوبی، ولایتمداری و جان‌نثاری در راه ولایت است که با ایثار و از خودگذشتگی، علم،عرفان، معنویت، شجاعت،شهادت... و در یک کلام با تمام خوبی‌ها پیوند خورده است. برای همین، می‌بایست فرهنگ فاطمی روز به روز بیشتر معرفی و ترویج شود وتا قیامت که نقطه اوج تجلی مقام و منزلت آن بزرگ بانوی عالم است، بیرق حضرت زهرا علیهاالسلام برافراشته بماند. سیره و منش حضرت فاطمه علیهاالسلام کوثر زندگی و آب حیات بشریت است. برای همین، عطر دل انگیز نام و یاد آن مادر مهربان شیعیان و محبان اهل بیت علیهم‌السلام، باید بیش از پیش در کالبد زمین و زمان جاری گردد. از این رو، هرکه دل در گرو توحید و یگانگی دارد، باید برای پویاتر شدن سیره و منش آن یگانه بانوی خلقت، تلاش کند و به هر شکلی که می‌تواند افتخار خادم الزهرا شدن را نصیب خود نماید.

اما از آنجا که بیرق فاطمی می‌بایست تا ابد برافراشته بماند و راه هدایت را به بندگان نشان دهد، کاری که برای این امر صورت می‌گیرد نیز،


ادامه مطلب
طبقه بندی: وقف، 
برچسب ها: فرهنگ فاطمی، وقف برای ترویج فرهنگ فاطمی،
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 18 اسفند 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()

ترس و امید، عامل حرکت و لازمه زندگی است. انسان هرکاری که انجام می‌دهد و یا ترک می‌کند، به امید رسیدن به آرزویی و یا به خاطر ترس و دور ماندن از بلایی است. تمام کارهای او براساس دوستی و دشمنی است. یا چیزی را دوست دارد و برای رسیدن به آن تلاش می‌کند و یا از چیزی تنفر داشته و برای دور شدن و در امان ماندن از آن، فرار می‌کند. زندگی بی‌خوف و رجا معنا ندارد. اما مهم این است که انسان ترس و امیدش را مدیریت کند و از آن، در زمان و مکان مناسب استفاده کند. نه اینکه عنان وجود و اختیار خود را به دست خوف و رجا داده تا او را به هر راهی بکشانند.

نمونه تاثیر خوف و رجا را می‌توان در مال و ثروت دید. برخی از فقر می‌ترسند و برخی مال و ثروت را دوست دارند. به همین خاطر، گاهی عامل حرکت و تلاش انسان، به دست آوردن ثروت و افزایش دارایی و گاهی ترس از فقر و نداری است. در اینجا اگر این ترس و امید، عاقلانه مدیریت نشود، ممکن است انسان چشم و گوش بسته، به مسیر و وسیله‌ای که برای رسیدن به هدف انتخاب می‌کند توجه نکرده و چه بسا، خدایی ناکرده برای دستیابی به ثروت راه گناهانی مثل؛ دروغ، ربا، کم‌فروشی و کم‌کاری، رشوه، حق‌الناس و... را در پیش گرفته و بر مرکب حیله و مکر و دغل سوار شود.

برخی نیز برای اینکه شغل و یا موقعیت و جایگاهی را به دست آورند و یا از ترس اینکه مبادا، موقعیت و جایگاه فعلی خود را از دست دهند، ممکن است راه ریا، دروغ، سیاه نمایی، چاپلوسی، تهمت و تخریب دیگران و... را در پیش گیرند.

خلاصه اینکه ترس و امید اگر اداره نشوند و تحت کنترل عقل الهی در نیایند، انسان را به بیراهه و کج راهه گناه می‌کشانند.

اما اینکه نتیجه قدم گذاشتن در سیاه‌راه گناه چیست و چه تاثیری در رسیدن به آرزوهای انسان دارد، از کشتی نجات، امام حسین علیه‌السلام بشنویم که فرمود:

ادامه مطلب
طبقه بندی: برکرانه نور(شرح حدیث)، 
برچسب ها: آثار گناه، نتیجه گناه، جاده گناه،
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 13 اسفند 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()

وقتی از کودکی، برده‌ای و یا کارگری، خطایی سر می‌زند که باعث ناراحتی بزرگتر، سرپرست و یا کارفرمایش می‌شود، برای آشتی به دنبال واسطه‌ای می‌رود. دست به دامان کسی می‌شود که حرفش خریدار داشته باشد. سراغ کسی می‌رود که حرفش زمین زده نشود. دست توسل به دامان کسی می‌زند تا بیاید و از اربابش طلب عفو و بخشش نماید.  چرا که متوسل شدن به فردی آبرومند، راهی نجاتبخش است که هم در امور دنیا گره‌گشاست و هم در امور آخرت.

همه ما بنده خدا و در معرض خطر آلودگی به گناه هستیم. ارتکاب هر گناهی نیز، خط فاصله‌ای است بین ما و خدا که اینچنین عامل دوری از پروردگارمان می‌شود. اینجاست که می‌بایست با توبه و انابه، به آبرومندی متوسل شویم که واسطه بخشش ما در پیشگاه پروردگارمان باشد. باید دست به دامان کسی شویم که برایمان استغفار کند و واسطه آشتی ما با مولایمان شود.

خدای مهربان نیز، که بندگانش را دوست دارد و عاشقانه به انتظار بازگشت گنهکاران نشسته است، خودش پیش‌دستی کرده و شفیعانی را برای واسطه آشتی و تقرب به خودش قرار داده است. راه را نشان داده و فرموده: «به سوی من با واسطه بیایید»[1]عزیزترین بندگانش -که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله و اهل بیت او هستند - را هم، واسطه قرار داده تا با توسل به آن بزرگواران، راه بازگشت به سوی خودش را به روی بندگانش بگشاید.

از طرفی نیز، همه می‌دانند که مادر، کانون مهربانی و عطوفت است. خدا هم مقام او را گرامی داشته و زیر پایش را با بهشت فرش کرده است. چه زیبا گفته‌اند که دعای مادر مستجاب است. آنهم چه مادری! مادری که


ادامه مطلب
طبقه بندی: وقف،  برکرانه نور(شرح حدیث)،  فضائل اخلاقی، 
برچسب ها: آثار زیارت، زیارت امام حسین علیه السلام، دعای حضرت زهرا علیهاالسلام،
نوشته شده در تاریخ جمعه 8 اسفند 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()

عشق به اهل بیت علیهم السلام مایه افتخار و مباهات هر مسلمانی است.  هر کس هم که به این عشق و ارادت، می‌نازد باید پای آن بایستد. عاشقی که به حرف نیست. به عمل است. در مسیر عشقِ اهل بیت علیهم السلام، مسرور نمودن دل آن بزرگواران، اهمیت بسیار بالایی داشته و این کار، آرزوی هر عاشقی است. اما چگونه می‌توان دل اهل بیت را شاد نمود؟ و اگر کسی توفیق این کار را پیدا نمود، چه پاداشی دارد؟ در کلام نورانی امام صادق علیه‌السلام، هم می‌توان راه دستیابی به این آرزو را پیدا نمود و هم نتیجه و پاداش آن را. آنجا که فرمود:



ادامه مطلب
طبقه بندی: برکرانه نور(شرح حدیث)،  وقف، 
برچسب ها: آثار زیارت امام حسین علیه السلام، زیارت كربلا و عنایت اهل بیت علیهم السلام، وقف و زیارت،
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 3 اسفند 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()

 

وقتی در لابلای صفحات تاریخ، مظلومیت مولایمان امیرمومنان علی علیه‌السلام خوانده و یا از دیگران شنیده می‌شود، بغض چنان گلو را فشار می‌دهد که نفس به شماره می‌افتد.

اینجاست که هرکس عشق امیرمومنان را در دل دارد آرزو می‌کند؛ ای کاش در زمان امیرمومنان علی علیه‌السلام می‌بودم تا به یاری حضرتش می‌شتافتم و برای کمک به ایشان جان را فدایش می‌نمودم.

به راستی آیا می‌شود هنوز هم امام علی علیه‌السلام را پس از گذشت سال‌ها یاری نمود؟

هرکس به دنبال شیوه‌ای برای یاری نمودن مولایش است بسم الله بیاید و به راهی که امام علی علیه‌السلام خودش پیش روی شیعیان و دوستانش گذاشته توجه کند که فرمود:

َاعینُونی بِوَرعٍ و اِجتهاد و عِفهٍ و سَداد [1]

 



ادامه مطلب
طبقه بندی: برکرانه نور(شرح حدیث)،  اوصاف شیعیان،  فضائل اخلاقی، 
برچسب ها: راه یاری كردن امام، درخواست امام علی علیه السلام از شیعیان، ویژگی شیعیان،
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 30 بهمن 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()

گاهی برخی افراد برای رفع گرفتاری و یا به دست آوردن حاجتی، دست به دامان همه می‌شوند تا برایشان دعایی کنند. در این بین خیلی‌ها دنبال کسانی می‌گردند که بتوانند دعایی برایشان بنویسند و اینگونه گره از کارشان باز کنند. گاهی نیز برای دسترسی به این خواسته کیلومترها مسافت را طی نموده و هزینه‌های فراوانی نیز پرداخت می‌کنند.

دعا، نقش مهمی در برآورده شدن حاجات انسان و همچنین برطرف نمودن گرفتاری‌ها و دفع بلاها دارد. تا جایی که گاهی بلای مقدر و حتمی را هم برطرف می‌نماید. نَفَس کسی که دعا می‌کند نیز، در استجابت آن تاثیر فراوانی دارد. برای همین یکی از موانع استجابت دعا را، گناهان و آلودگی‌های نفسانی شمرده اند. لذا، هرچه انسان پاک‌تر و مقرب‌تر باشد، دعای او نیز، به هدف اجابت نزدیکتر است.

از این رو، باید درپی پاک‌نفسی بود تا برای انسان دعا کند، اما در عالم چه کسی را از اهل بیت علیهم السلام مقربتر و در پیشگاه خداوند متعال عزیزتر می‌توان یافت؟ خداوند مهربان آنقدر خاطرخواه این خانواده است که جهان را به خاطر آنها آفریده، از علم و قدرت خودش به آنها عطا فرموده و آنان را جانشینان خود بر روی زمین قرار داده است. حال که اینگونه است، پس باید کاری کرد که آن بزرگواران برای رفع گرفتاری و برآورده شدن حاجاتمان دعا کنند.

اما به راستی مگر می‌شود آنان برای ما نیز دعا کنند؟ با چه کاری می‌توان نظر آنان را به خود جلب نمود تا گوشه چشمی هم به ما کنند؟

یکی از اصحاب امام صادق علیه السلام می‌گوید:



ادامه مطلب
طبقه بندی: برکرانه نور(شرح حدیث)، 
برچسب ها: دعای اهل بیت علیهم السلام، زیارت، آثار زیارت امام حسین علیه السلام، زیارت كربلا،
نوشته شده در تاریخ شنبه 18 بهمن 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()


شناخت مکان مناسب برای تجارت و کسب درآمد، از شروط اصلی و قدم های نخستین کار است. محل رفت و آمد مردم یکی از آن جاهای مناسب تجارت است. از این رو باید در گذرگه مردم به تجارت و سرمایه گذاری در کاری پرسود پرداخت. و چه گذرگهی وسیعتر و بزرگتر از دنیا، که تمام انسان هایی که پا به عرصه وجود نهاده اند باید از آن گذر کنند تا به شهر و دیار اصلی خود برسند.

در این گذرگه نیز به شیوه های مختلفی می توان سرمایه گذاری نمود که یکی از آن شیوه های پرسود، وقف است. وقف سرمایه گذاری در خوبی هاست. وقف هموار کردن راه برای انجام خوبی ها و راهسازی اعمال صالح است تا زمینه حرکت در زمینه انجام اعمال صالح برای همه فراهم شود. هر کس هم که پا به آن راه بگذارد واقف را در عمل صالح خود شریک نموده است.

حضرت امام محمدباقر علیه السلام فرمود: هركس راه هدایت و سعادتى را بگشاید و یا به دیگران تعلیم دهد، اجر و پاداش او همانند كسى است كه به آن كار خیر عمل كرده باشد بدون آن كه از پاداش عمل كنندگان كسر شود.1

وقف احداث بزرگراهی به سوی بهشت خوبی ها است که هر کس از این طریق می گذرد دخل واقف را با عمل خیر خود پُر می کند.  وقف، چشمه ای است با آبی گوارا که تا قیامت هر کس از آن جانی تازه کند، یک جرعه عمل صالح نیز در کام واقف خیراندیش ریخته می شود.

اکنون که از فضیلت وقف آگاه شدیم، برای چه چیزی و به چه نیت و انگیزه ای وقف کنیم؟ بهتر است به کلام دلنشین امام صادق علیه السلام گوش فرادهیم که فرمود:

ادامه مطلب
طبقه بندی: وقف،  برکرانه نور(شرح حدیث)، 
برچسب ها: آثار زیارت امام حسین علیه السلام، فضیلت زیارت کربلا، وقف برای زیارت، وقف برای اهل بیت علیهم السلام،
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 5 بهمن 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()
اهداء عضو

هیچ پرنده‌ای با یک بال نمی‌تواند پرواز کند و اوج بگیرد. داشتن دوبال نیرومند لازمه پرواز به آسمان است. خداوند مهربان که انسان را برای سعادت و رسیدن به آسمان  خوشبختی آفریده است، دوبال پرواز به او داده تا با آن بتواند اوج گیرد و تا بهشت برین بالا برود. یکی بال ارتباط با خدا و دیگری، بال ارتباط و خدمت به خلق خداست. از این رو وقتی از بندگان پرهیزکار خود نام می‌برد، پس از ایمان به غیب، به این دو بال اشاره نموده و می‌فرماید: «آنان كه به غیب ایمان مى‏آورند و نماز را برپا مى‏دارند و از آنچه روزیشان كرده‏‌ایم، انفاق مى‏كنند.»[1] برای رسیدن به خدا، هم باید عمل عبادی نماز را اقامه نمود و هم، باید به دیگران توجه و خدمت کرد. هم باید دستی در دست خدا گذاشت و هم باید با انفاق به دیگران،از آنان کمک گرفت.

پروردگار مهربان انسان را برای عروج آفریده و از این رو، می‌خواهد انسان با بخشش، فداکاری و انسان دوستی از محدوده پیله فردیت و خودخواهی خارج و به سوی آسمان رحمت خداوند به پرواز درآید. برای همین است که



ادامه مطلب
طبقه بندی: وقف،  برکرانه نور(شرح حدیث)، 
برچسب ها: فرهنگ اهداء عضو، وقف و سلامت،
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 2 بهمن 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()

پیشگیری

 

سخن حق و به جایی گفته‌اند که: علاج واقعه قبل از وقوع باید کرد. هیچ عاقلی منتظر وقوع خطری كه حتمی است نمی‌ماند تا آن وقت فكری كند و چاره‌ای بیندیشد. هیچ انسان باخردی وقتی می‌داند که با جرقه‌ای شعله‌ای كوچك درست شده و شهری را نابود می‌كند، بیكار نمی‌نشیند تا فاجعه رخ دهد آنگاه به فکر علاج و درمان حادثه دیده‌گان بیفتد، بلكه دست به كار می‌شود و جلوی حادثه را می‌گیرد. حادثه همیشه آتش، سیل، هجوم دشمنان و... نیست. گاهی تلفات و خسارات بیماری‌ها و امراض، به اندازه یك جنگ و درگیری نظامی و یا حتی بیش از آن است.

در بحث سلامت نیز، سخن لطیف و زیبایی گفته‌اند كه: پیشگیری بهتر از درمان است. وقتی هر كسی احتمال دارد به بیماری مبتلا شود، عقل حكم میكند كه برای مبتلا نشدن به بیماری اقداماتی پیشگیرانه صورت گیرد و برایش هزینه و كارهای بنیادینی صورت گیرد. چرا كه پیشگیری، هم هزینه‌هایش كمتر است و هم عوارض، دردسرها و خطرات جانبی‌اش.

پیشگیری،



ادامه مطلب
طبقه بندی: وقف، 
برچسب ها: وقف و سلامتی، پیشگیری، وقف و درمان،
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 28 دی 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()

 

مومن زرنگ و باهوش است. انسان زرنگ از هر موقعیتی بیشترین استفاده را از آنِ خود می‌نماید. از تهدیدها فرصت می‌سازد. از ناخوشی‌ها و نامرادی‌ها نه تنها شکایت نمی‌کند بلکه با نگاهی خوشبینانه و دلی دریایی و قلبی شاکر، ضمن طی کردن مسیر خروج از مشکلات، بیش از اینکه خارهای پیشِ پا را ببیند گل‌های زیبا و معطر را دیده و تا آنجا که بتواند از آنها  می‌چیند.

در مسیر زندگی، یکی از کارهایی که اجر و پاداش فراوانی دارد، خدمت و رسیدگی به بیماران است. چرا که خداوندِ مهربانتر از مادر، به بیماران توجه خاصی داشته و ایام بیماری بندگان مومنش را به صورت ویژه حساب می‌کند. تحمل درد و بیماری آنان را عبادت به حساب آورده و چندین برابر به آنان پاداش می‌دهد. امام باقر علیه السلام فرمودند: تب یک شب با عبادت یک سال و تب و درد یک شب با عبادت شصت سال و در سه شب با عبادت هفتاد سال برابری می‌کند. [1]

آری بیماری را عبادت و بیماران را عابدان شب زنده دار، محسوب می‌نماید. و اینگونه، هر کسی هم که به این عابدان خدمت کند، در درگاه خداوند متعال عزیز و محترم شمرده شده و مورد عنایات خاص پروردگار عالم قرار می‌گیرد.

برای خدمت به بیماران نیز، عرصه‌های مختلفی وجود دارد که در بین آنها، پرستاری و رسیدگی به بیمار، ارزش و اهمیت فراوانی دارد.

پرستاری از بیماران آنقدر اهمیت دارد که پیامبر خدا صلى‏‌الله ‏علیه‌ و‏آله وسلّم فرمودند:

ادامه مطلب
طبقه بندی: وقف،  برکرانه نور(شرح حدیث)، 
برچسب ها: خدمت به بیماران، وقف وسلامت، ارزش پرستاری،
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 25 دی 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()

وقف

                

            هر آن کس خدمت جانان به جان کرد      به گیتی نام خود را جاودان کرد

خدمت به بیماران و تلاش برای خدمت به آنها، کار مقدس و ارزشمندی است که خداوند متعال آن را بسیار دوست داشته و برایش اجر و پاداش فراوانی قرار داده است. تا آنجا که تلاش برای برآوردن نیاز یک بیمار را عامل پاک شدن از گناهان قرار داده است. [1]  از این رو، برخی افراد خیراندیش که  مشتاق گام نهادن در این مسیر مقدس هستند و دلشان می‌خواهد برای بیماران کاری کنند، اقدام به ساخت و راه‌اندازی مراکز خیریه‌ای از قبیل درمانگاه، بیمارستان و... می‌کنند و نام خیریه را بر آن می‌نهند تا روزنه امیدی برای بیماران نیازمند باشد و اینگونه، بتوانند هزینه‌های درمانی آنها را کاهش و حتی به صفر برسانند.

البته و صد البته که این کار، اقدامی ارزشمند،خداپسندانه و بسیار مقدس است و این فرهنگ نوعدوستی باید روز به روز بیشتر ترویج شود. اما نکته‌ای که باید به آن توجه نمود، دوام این حرکت و کار مقدس است. روشن نمودن چراغی در تاریکی بسیار خوب است اما روشن ماندنش، مهمتر و ارزشمندتر است. باز ماندن روزنه امید در دل محرومان، به مراتب بهتر از آن است که روزنه‌ای به روی درماندگان گشوده اما پس از مدتی بسته شود و آتش حسرتش برجای مانده و خود دردی بر دردهای آنان بیفزاید. اگر تاسیس یک درمانگاه خیریه بسیار ارزشمند است، ارزشمندتر از آن، دوام خیریه ماندن است.

درمانگاه خیریه، درخت زیبایی است که عطر میوه‌هایش، جانی تازه به بیماران خسته‌جان می‌بخشد، اما این درخت زیبا و مثمر، ممکن است ریشه‌هایش دستخوش حوادث شده و از ثمردهی بیفتد و یا از بیخ ساقط شود و حتی سایه‌ای از آن باقی نماند.

متاسفانه بسیاری از درمانگاه‌های خیریه،



ادامه مطلب
طبقه بندی: وقف، 
برچسب ها: موقوفه، وقف، خیریه، بهتر از خیریه،
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 22 دی 1393 توسط حسین ‍ژولیده | نظرات ()

هر كسی بی نیازی را دوست دارد و برای رسیدن به آن تلاش می كند. چرا كه بی نیازی را مایه آرامش و آسایش مادی خود می بیند. راه های مختلفی را هم برای رسیدن به نیازی طی می كنند كه می توان همه آنها را در سه كلمه زر، زور و تزویر خلاصه نمود.

برخی بی نیازی را در جمع کردن پول و ثروت می بینند از این رو از هر طریقی كه بتوانند به جمع ثروت كسب درآمد مشغول می شوند. هر كاری كه  درآمد بالاتری داشته باشد را نشانه گرفته و هر چه بتوانند از عمرشان مایه می گذارند، تا آنجا كه آرامش خود و خانواده خود را به هم می ریزند تا به ساحل آرامش برسند. گاهی آنچنان غرق كار و كسب درآمد و افزایش ثروت می شوند كه به كلی زندگی و هدف آن را از یاد می برند. حتی گاهی جوانی و عمر خود را به پای آن می ریزند و فرصت بی بدیل زندگانی را بی آنكه بتوانند از ثروتی كه كسب كرده اند استفاده كنند، از دست می دهند.

برخی نیز برای رسیدن به بی نیازی و آسایش، آرامش دیگران را به هم می ریزند. پایشان را روی شانه های دیگران می گذارند تا به نان و نوایی برسند. به هر شكل و صورتی بتوانند به دیگران ظلم می كنند تا جیب خود را بیشتر پُر كنند. منفعت طلبی و سودجویی را بر هرچیزی ترجیح می دهند. در این راه نیز، هرچه از دستشان بیاید دریغ نمی كنند. از كم فروشی و احتكار گرفته تا دزدی و اختلاس و... خلاصه از هر دیواری كه بتوانند بالا می روند تا كیسه بی انتهای حرص و طمع خود را پُر كنند.

برخی دیگر نیز راه تزویر را پیش گرفته و با هزار دوز و كلك، به تكاپوی رسیدن به بی نیازی می افتند. با هزاران مكر و نیرنگ به جان دیگران می افتند تا هرچه  می توانند از دیگران كنده و به مال خود بیفزایند. زالوصفت به جان مردم می افتند تا خود را پروارتر كنند. گرگ هایی هستند كه لباس میش برتن كرده و دنبال طعمه های چرب و شیرین می روند. گاهی با مظلوم نمایی، حس ترحم دیگران را بر می انگیزند، گاهی با وعده و عید، تا اینگونه نیاز خود را برطرف نموده و بی نیاز شوند.

خلاصه هر كس راهی را پیش می گیرد، غافل از آنكه آن ره كه می روند بیراهه است.

اما هركس می خواهد راه رسیدن به بی نیازی را پیدا كند بهتر است گوشِ جان به توصیه امام هادی علیه السلام بسپارد كه فرمود:



ادامه مطلب
طبقه بندی: برکرانه نور(شرح حدیث)، 
برچسب ها: بی نیازی، کفایت، آرامش،
مرجع دریافت ابزار و قالب وبلاگ
.:
By Ashoora.ir & Blog Skin :.